முக்கியமான முடிவு

அவள் ஒரு துடுக்கான பதினைந்து வயது இளம்பெண். இது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான கட்டம் என்றும், இதில் பெறும் வெற்றியே வாழ்வை நிர்ணயிக்கப் போகிறதென்றும் பிறர் சொன்ன வதந்திகளை அவளால் நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. அதனாலோ என்னவோ மிகுந்த பொறுப்புடனும் ஆர்வத்துடனும் பத்தாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வுகளுக்கு இராப்பகலாய் அயராது படித்து பள்ளியில் முதலிடத்தில் தேர்ச்சி பெற்றாள். அதிக மதிப்பெண் எடுத்ததால் ஊரின் பெரிய பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பும் கிட்டியது. அந்த இன்பத் திளைப்பில் ஆழ்வதற்குள் அடுத்த கேள்வி கண் முன் தோன்றியது. எந்தப் பிரிவு எடுத்து படிக்க வேண்டும் என்பது தான். மீண்டும் சுற்றம் சூழ்ந்து இது தான் மிக முக்கியமான முடிவென்று பயமுறுத்தியது மட்டுமின்றி அக்கம் பக்கத்தார் படித்து வேலைக்குச் சென்ற அதே பிரிவை பரிந்துரைத்தனர். பொறுப்பான பெண்ணான இவள் சற்றும் தளராமல் அவர்கள் சொன்ன பிரிவை எடுத்து புது பள்ளிக்கூடம் செல்லும் நாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தாள்.

பள்ளி திறக்கும் முந்தைய நாள் இவளின் ஆர்வத்தையும் படபடப்பையும் சொல்லவா வேண்டும். புத்தகங்களுக்கு அட்டை போடுவதிலிருந்து அவற்றை புதிய பையில் அடுக்கி வைத்துப் புது பள்ளியின் சீருடை தைத்து வாங்கி வந்து வைப்பதிலிருந்து வீடு ஒரு வழி ஆனது. இரவு தூங்க முயற்சித்த பொழுது எதிர்காலக் கனவுகள் பறந்தோடத் தொடங்கின. உயர்நிலை பள்ளியிலும் வீறு கொண்டு படித்து நல்ல கல்லூரியில் இடம் பிடித்து நல்ல ஊதியம் கிடைக்கும், உலகம் பாராட்டி மதிக்கும் உயர்ந்த உத்தியோகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து தன்னை சார்ந்தோரைப் பெருமைக்கு உள்ளாழ்த்த வேண்டும் என்னும் எண்ணங்கள் வந்து வந்து மறைந்தன. இவை எல்லாம் பெற்ற பிறகு தன்னிலை குறித்த கற்பனைகளும் பரந்து விரிந்தன. உற்றாருக்கும் பெற்றோருக்கும் என்னவெல்லாம் வாங்கித்தர, வசதிகள் செய்ய வேண்டும், எப்படி அவர்களின் சுகத்துக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் காரணியாய் இருந்து கண்டு களிப்பதென்ற கேள்விகளுக்கு விடைதேடத் தோன்றியது. இப்படியே நள்ளிரவு கழிய, தண்ணீர் குடிக்க எழுந்த அவள் அம்மா, "சீக்கிரம் தூங்கு. நாளைக்கு மொத நாளே எழுப்பும் போது திட்ட வைக்காதே" என்ற செல்லக் கண்டிப்புடன் அவளை தூங்கச் சொன்னாள்.

மறுநாள் காலை எழுந்து கிளம்பி பள்ளிக்கு வந்தாயிற்று. எப்படி அந்த காலை வேலைகள் நடந்ததென்றே நினைவிலில்லை. பரப்பரப்பின் இடையில் எல்லாம் சரியாகத்தான் நடந்ததென்ற தெளிவும் பெரிதாக இல்லை. புதிய பள்ளி, புதிய வகுப்பு, நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், பாடங்கள், வாழ்க்கை என்று அடுத்த நொடி ஆச்சரியங்கள் அவளை ஆட்கொண்டு இருந்தன. காலை வகுப்புகளில் பெரிதும் பாடங்கள் நடத்தாமல் அறிமுகத்துக்கென்றே நேரம் செலவிடப் பட்டது. தன்னை அனைவரின் முன்பும் அறிமுகம் செய்து கொண்டு தன் இடத்திற்கு வந்து அமர்ந்தாள். கவனிப்பதற்கென்று பெரிதாய் எதுவும் நடக்கவில்லை. இந்த வகுப்பு முடிந்ததும் மதிய உணவு இடைவேளை. யாரிடமும் பெரிதாகப் பேசி நட்பு பாராட்ட அது நல்ல சந்தர்ப்பமாய் இருக்கும் என நினைத்துக் கொண்டாள். மீண்டும் எதிர்கால கற்பனைகளின் உள்ளானாள். இரவு சரியாகத் தூங்காததால் கற்பனை ஓட்டத்தில் உறங்கியே போய் விட்டாள்.

சற்று நேரத்தில் கேட்ட மணியோசை தூக்கத்திலிருந்து அவளை திடீரென்று விழிக்கச் செய்தது. எங்கிருந்து ஓசை வருகிறதென்பதை அவள் உணரவில்லை. சுற்றியும் பார்த்தால் நவீன வசதிகள், சொகுசு நாற்காலி, மேஜை, கணினி, கைபேசி, குளிரூட்டப்பட்ட அறை. கனவில் கண்ட அந்த இளம்பெண்ணினும் தான் முதிர்ச்சியான மங்கை எனத் திடுக்கிட்டாள். இடையில் கடந்த ஆண்டுகளும், தான் ஒரு சர்வதேச நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறாள் என்பதும், இரவு வேலை முடித்து மேஜை மேலே படுத்துறங்கி விட்டாள் என்பதும் அந்நொடியில் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. உடனே மேஜை மீது அலறிக் கொண்டிருந்த கைபேசியை எடுத்து மேலதிகாரியின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னாள். "ஆம். இன்று அனுப்ப வேண்டிய ஆவணங்களில் தாங்கள் சொன்ன திருத்தங்களைச் செய்து முடித்து நேற்றிரவே உங்களுக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பி விட்டேன்" என்று சொல்லி முடித்து கைபேசியைக் கீழே வைக்கப் போனாள். அப்போது "சாப்பிட்டாயா? ஏன் ஒரு வாரமாக அழைக்கவே இல்லை? அந்த ஊரில் கொரோனா தொற்று மீண்டும் அதிகமானதென்று செய்தி பார்த்தோம். எந்த பிரச்சனையும் இல்லையே? பத்திரமாய் இரு. வேளைக்குச் சாப்பிடு" என்னும் குறுஞ்செய்தியும், ஆறு விடுபட்ட அழைப்புகளும் அவள் தந்தையிடமிருந்து வந்திருந்தது. "ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. வேலை இருந்ததால் அழைக்க நேரமில்லை" என்று பதில் அனுப்பினாள்.

மீண்டும் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான முடிவெடுக்கும் நேரம் வந்தது. ஆனால் இப்பொழுது பயமுறுத்தவோ பரிந்துரைக்கவோ உடன் யாருமில்லை. தன் வாழ்க்கை தன் கையில் என்று எண்ணி கைபேசியை எடுத்து தேட தொடங்கினாள், என்ன மதிய உணவு வாங்குவதென்று!